Głównym celem projektu STAY TOUCH jest stworzenie aplikacji, ilustrującej problem ograniczonej możliwości realizowania potrzeby dotyku w wyniku pandemii SARS-CoV-2 oraz przedstawienie motywu dotyku w kulturze i sztuce. STAY TOUCH ma skłonić także do refleksji nad znaczeniem dotyku w życiu ludzi samotnych, niepełnosprawnych, chorych i starszych.Projekt realizowany w ramach programu stypendialnego Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego – Kultura w sieci.

 

The main aim of the STAY TOUCH project is to create an application illustrating the issue of the limited ability to meet the need of touch as a consequence of the SARS-CoV-2 pandemic. It portrays the theme of touch in culture and art. STAY TOUCH is also meant to help people reflect on the importance of touch in the lives of the lonely, disabled, ill and elderly. The project is implemented as a part of the scholarship program of the Minister of Culture and National Heritage of the Republic of Poland – Culture in the Web.

Aplikacja STAY TOUCH zawiera treści przeznaczone jedynie dla osób powyżej 18 roku życia, takie jak nagość. Pobierając Aplikację i korzystając z niej potwierdzasz, iż jesteś osobą pełnoletnią i masz prawo dostępu do takich treści oraz zapoznałaś/-eś się z Polityką prywatności i regulaminem aplikacji.

Pomysł i realizacja projektu, fotografie
Monika Cyprian

Projekt, realizacja aplikacji i strony internetowej
Jędrzej Pawlaczyk

Muzyka i dźwięk
Klaudia Miłoszewska, Cezary Zieliński

Identyfikacja wizualna
Marcel Bartosz

Tekst do treści audio
Julia Krakowiak, Monika Cyprian

Konsultacje merytoryczne projektu
Anna Cyklińska

W projekcie STAY TOUCH Monika zebrała szczere i intymne refleksje od osób silnie przeżywających czas izolacji. Wśród nich znalazły się osoby zmagające się z zaburzeniami psychicznymi, między innymi depresją, chorobą afektywną dwubiegunową oraz zaburzeniami odżywiania, dla których takie zachwianie równowagi jest szczególnie znaczące. Historiami podzieliły się również osoby po rozstaniach, toksycznych relacjach, wykorzystywaniu seksualnym, dla których z kolei ten czas był szczególny do nawiązania relacji ze swoim ciałem. To co szczególnie zwróciło moją uwagę to w jaki sposób uczestnicy realizowali swoje potrzeby dotyku w izolacji. Zdecydowana większość uczestników, ale nie wszyscy, deklarowali większe zapotrzebowanie cielesnych doznań, ale wskazywali również na możliwości spełniania ich samodzielnie. Od prozaicznego i nieseksualnego dotykania się, ściskania, czy masowania ciała, przez oglądanie nagości w lustrze, autoportrety, uważne kąpiele i prysznice, aż po dotyk seksualny, samomiłość i masturbację. Doświadczenia osób biorących udział w projekcie wskazują, że potrzeba dotyku w izolacji faktycznie została zdeprywowana, ale istnieje szereg sposobów radzenia sobie, które można zastosować we własnym zakresie. Co ciekawe, w relacjach osób nie padała nazwa emocji wstydu, tak często utożsamiana z obszarem seksualności, a tymbardziej samomiłości. Mam szczerą nadzieję, że dla wielu osób okres pandemii był możliwością przełamania tego wstydu i okazją do lepszego poznania swojego ciała i jego potrzeb.

Anna Cyklińska, psycholożka

Odpowiedzi oraz historie uczestników projektu.

Morgan, J. (2017) Womb with a view: Sensory development in utero. Your Pregnancy Matters. Pobrano z: https://utswmed.org/medblog/sensory-development-utero/ (dostęp: 20.07.2020)

Bajek, A., Rzempowska, J., Gawłowicz, K., Galewska, I., Chochowska, M., Marcinkowski, J. T. (2014). Znaczenie dotyku dla prawidłowego rozwoju kręgowców wyższych. Hygeia, 49(3), 421-424.

Alone together: the psychology of touch in a socially distanced world. Pobrano z: https://thebeautifultruth.org.uk/human-insight/psychology-touch-socially-distanced/ (dostęp: 20.07.2020)

Mazur, E. (2010) Motyw tańca w literaturze i malarstwie (w perspektywie kulturowej). Annales Universitatis Paedagogicae Cracoviensis. 71, Studia at Didacticam Litterarum Polonarum et Linguae Polonae Pertinentia 1, 207-218

Smolińska, M. (2020). Haptyczność smaku i węchu. W: tejże, Haptyczność poszerzona: zmysł dotyku w sztuce polskiej drugiej połowy XX i początku XXI wieku. (s. 128-152). Maszynopis udostępniony przez autorkę.

Smolińska, M. (2020). Haptyczność klasyczna i poszerzona:re-definicje, teoria i metodologia. W: tejże, Haptyczność poszerzona: zmysł dotyku w sztuce polskiej drugiej połowy XX i początku XXI wieku. (s. 21-87). Maszynopis udostępniony przez autorkę.

Serres, M. (1998) Die fünf Sinne. Eine Philosophie der Gemenge und Gemische, tłum. Bischoff, M. (s. 61). Frankfurt am Main: Suhrkamp.

Loewe, A. (2020). Terapia dotykiem, czyli co to jest Sensate Focus? Pobrano z: https://psychologiawpraktyce.pl/artykul/terapia-dotykiem-czyli-co-to-jest-sensate-focus (dostęp: 16.07.2020)

Tucholska, K. (2016). Jaki wpływ ma przyroda na organizm ludzki. Pobrano z: https://www.polityka.pl/jamyoni/1659966,1,jaki-wplyw-ma-przyroda-na-organizm-ludzki.read (dostęp: 20.07.2020)

Chochowska, M., Marcinkowski, J.T. (2013). Znaczenie dotyku w medycynie–na przykładzie terapii manualnej tkanek miękkich. Cz. II. Dotyk jako czynnik terapeutyczny i kod kulturowy. Hygeia, 48(3), 269-273.

Pallasmaa, J. (2012). Cz. 2: Kształt dotyku. W: tegoż, Oczy skóry: architektura i zmysły, tłum. Choptiany, M. (s. 68-70). Kraków: Instytut Architektury.

Yeager, A. (2020) Losing Touch: Another Drawback of the COVID-19 Pandemic. Pobrano z: https://www.the-scientist.com/news-opinion/losing-touch-another-drawback-of-the-COVID19-pandemic-67542 (dostęp: 20.07.2020)          

Słownik terminów psychoterapeutycznych – ENETEIA Wydawnictwo Szkolenia. Pobrano z: https://www.eneteia.pl/o-nas/czytelnia/slowniki-encyklopedie/cz_slownik_psychoterapia/ (dostęp: 20.07.2020)        

Ortega y Gasset, J. (1982) Człowiek i ludzie, W: tegoż, Bunt mas i inne pisma socjologiczne, tłum. Woźniakowski, H. (s. 405). Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN.